was oorspronkelijk een vakantiehuis voor fabrieksarbeiders. In de loop der jaren is de bestemming van het gebouw steeds iets gewijzigd om meer aan de specifieke vragen van de tijd te kunnen voldoen. Het gebouw ondervond aanpassingen om geschikt gemaakt te worden voor activiteiten als vormingswerk en cursussen voor meisjes uit de arbeidersklasse. In het begin van de 90-er jaren bleek dat De Vonk niet meer als vormingsinstituut kon overleven.

Het gebouw is verkocht en van de nieuwe eigenaar gehuurd door Stichting Centrum ’45. Opnieuw werd het gebouw aangepast, nu om het geschikt te maken voor klinische en ambulante behandeling van vluchtelingen en asielzoekers. n augustus 1994 is De Vonk gestart als behandelunit van Centrum ’45. De oprichtster van het vakantiehuis was mejuffrouw Emily Knappert, die bevriend was met architect Berlage en deze adviseerde, daar hij zelf geen tijd had, zijn leerling J.J. Oud de opdracht te geven.

medewerkster van het medisch secretariaat centrum 45

Op deze wijze kwam in 1917 De Vonk tot stand. De naam ; De Vonk’ werd door één van de fabrieksmeisjes bedacht. Architectonisch is De Vonk wereldberoemd geworden omdat het het eerste gebouw was waar de principes van de kunststichting ‘De Stijl’ werden toegepast en tevens van die van de zogenaamde ‘Gesammtkunst’. Het monumentale trappenhuis en de gebrandschilderde ramen zijn een bezienswaardigheid en verkeren nog in zeer goede staat.

Emilie Charlotte Knappert

(1860-1952)